PROGRAM WISŁA *** GRUPA ENERGA

Energia z wody jest jednym z najstarszych odnawialnych źródeł energii. Uzależniona jest od naturalnego obiegu wody w przyrodzie. 

Powstaje dzięki poruszaniu przez wodę urządzenia zwanego turbiną (wydajniejsza wersja dawnego koła wodnego), która jest tak zaprojektowana, aby odbierać poruszającej się wodzie jak najwięcej energii mechanicznej płynącej wody. Współcześnie energię wodną zazwyczaj przetwarza się na energię elektryczną (hydroenergetyka, często oparta na spiętrzeniach uzyskanych dzięki zaporom wodnym). Można ją także wykorzystywać bezpośrednio do napędu maszyn – istnieje wiele rozwiązań, w których płynąca woda napędza turbinę lub koło wodne.

Najczęściej spotykanym sposobem wykorzystania energii wody jest energia spadku, pływów, fal, prądów morskich oraz różnic temperatur. Dlatego hydroelektrownie buduje się często na terenach górzystych, gdzie występuje dużo opadów. Ilość potencjalnej energii zależy od wysokości spadku wody.

Niektóre urządzenia, np. koło wodne podsiębierne, wykorzystują energię przepływającej wody, nie wymagając do działania dużego spadku wody. W tym przypadku wyzyskuje się energię kinetyczną przepływającej wody.

Energetyczne zasoby wodne Polski są niewielkie (wykorzystanie potencjału zaledwie w 11%) ze względu na niezbyt obfite i niekorzystnie rozłożone opady, dużą przepuszczalność gruntów i niewielkie spadki terenów. Największa koncentracja zasobów wody ma miejsce w dorzeczu Wisły - ok. 68% (połowa w dolnym odcinku) i Odry i rzek przymorza, około 30%. Najczęściej są umiejscowione one na wybrzeżu (województwa: zachodniopomorskie, pomorskie, warmińsko-mazurskie). Jest ich także sporo w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego. Ogólnie najsłabsze zagęszczenie elektrowni jest w Polsce wschodniej i centralnej. Sporo jest ich natomiast na ścianie zachodniej i wzdłuż granicy z Czechami i Słowacją.